و هر بار که زنا می کرد چادرش را محکمتر به دور خود می پیچید ...تا بوی تعفن اجساد برادرانش را پنهان کند...

 پ ن :الغیبت و  اشد و من الزنا.

تنها آب دهان  آن  دخترک معلول ذهنی بود که شفا می داد...

من و نوروز و عید و تنهایی

هر پرستو که می رسد از راه

گویم از این سفر تو می آیی

سال نو...سبزه وسیب و سنبل...سرو

در همه شهر هفت سین چیده

بانگ گل پونه آی گل پونه

سر هر رهگذار پیچیده

خانه ها رفته از غبار زمان

کودکان جامه های نو بر تن

تنگ های بلور و ماهی و آب

سفره ها پهن و شمع ها روشن

زیور هر گذار و هر بازار

نرگس و بید مشک و لاله شده است

پیچک سبز یادگاری تو

آه ...گویی هزار ساله شده است...